Ger Groot

#FLITSRECENSIE #390 J.M. Caballero Bonald: De familie Romero. Vert.: M. Vanderzee. Uitg. IJzer, 240 blz. Wijnglazen en boekomslagen: dat is niet altijd een gelukkige combinatie. Eerder zagen we op het voorplat van de detective ‘Bis zur Neige’ van Claus-Ulrich Bielefeld en Petra Hartlieb al een

Het financiële debacle van de familie mondt uit in de verhuizing naar een appartement in een flatgebouw: nog altijd ruim bemeten maar veel te benauwd voor al het aristocratische meubilair. Daarmee gunt ‘De familie Romero’ de lezer een blik op een klasse en een cultuur die inmiddels historie geworden

zijn – al zal de soms wat onbeholpen vertaling het boek ongetwijfeld parten spelen. Spijtig is dat wel. De feodale cultuur die de sherry-streek tot voor kort in Spanje kenmerkte verdient een indringender kroniek.

zijn, al ligt die nog niet zo lang achter ons. Helemaal bevredigend is de roman niet. Hoewel de in 2021 overleden Caballero Bonald een van de gevestigde namen van de Spaanse literatuur was en met talloze prijzen voor zijn omvangrijke oeuvre werd onderscheiden, is de stijl van het boek weinig elegant

als vanzelfsprekend voor het conservatieve kamp van Franco, in de (terechte) hoop daarmee de door de linkse Republiek genationaliseerde landgoederen te recupereren. Caballero Bonald vertelt zijn verhaal door de ogen van een van de kinderen van de jongste generatie, die met lichte verwondering het

leven ‘in het vaderhuis’ (zoals de oorspronkelijke titel luidt) beziet. Zijn seksueel ontwaken ontvouwt zich parallel aan de buitenechtelijke avonturen waaraan de familieleden zich overgeven. Zijn langzame bewustwording van de wereld om hem heen wordt getekend door de erfenis van de Burgeroorlog.

cultuur sterk verbonden. De families van de verschillende wijnhuizen leefden er tot voor kort als ware potentaten, totdat een financiële crisis deze in de jaren ’80 in handen van het moderne bedrijfsleven bracht. Dat is ook het lot van het bedrijf van de familie Romero, waarvan Caballero Bonald

volgens de beproefde formule van de familieroman drie generaties beschrijft. De eerste bouwt het imperium op, de tweede bestiert het, de derde ziet het teloor gaan. Intussen verstrijkt op de achtergrond de twintigste eeuw met de voor Spanje rampzalige Burgeroorlog. Daarin kiest de dynastie Romero

glas rode wijn afgebeeld waar witte op zijn plaats was geweest (#Flitsrecensie 265). Nu wordt de roman ‘De familie Romero’ van de Spaanse schrijver José Manuel Caballero Bonald opgesierd met een forse bel rood waar een slank sherryglas had moeten staan. In de sherrystreek in zuidwest-Spanje speelt

deze sage rond een familie rijk geworden wijnboeren zich immers af. Caballero Bonald, die geboren werd in Jerez de la Frontera (in het Engels tot ‘sherry’ verbasterd) heeft daarbij kunnen teruggrijpen op zijn eigen jeugdherinneringen. Met de talrijke bodega’s die die stad herbergt is de plaatselijke

Ger Groot reposted

Xela Hart

@xelahart.bsky.social

Hier in Parijs zal ik het aan ze doorgeven.

Istvan Kops@imkops.bsky.social

Dit is zo’n weekend waarin je beter de hele tijd lui op de bank of in bed kunt doorbrengen.

#FLITSRECENSIE #389 G. Gazdanov: Nachtwegen. Vert. A. v.d. Ent. Uitg. Cossee/Lebowski, 286 blz. Heel omvangrijk is het oeuvre van de Russische émigré Gajto Gazdanov niet geweest, een vijftal romans en een aantal verhalen. Afgaand op zijn herinneringsboek ‘Nachtwegen’ is dat een spijtig gemis.

hedendaagse tegenhanger van zijn taxi-boek zou ongetwijfeld vele malen harder uitvallen. Met zijn vloeiende stijl en bezonken mijmeringen is het boek niettemin onweerstaanbaar Uit Gazdanovs oeuvre is verder alleen ‘Het fantoom van Alexander Wolf’

Wolf’ in het Nederlands vertaald, nog slechts antiquarisch verkrijgbaar.

aan. Dat hij zelf als voormalige middenklasser ooit nog eens naar de universiteit zou gaan is voor hen onbegrijpelijk. Des te kolderieker is de sociale visie van de ‘theoretici van sociale en economische systemen’ die hij in zijn taxi krijgt. ‘Ze redeneerden allemaal […] alsof ze zichzelf, met hun

gewenning aan het culturele leven, met hun intellectuele verlangens, in de situatie van de arbeider verplaatsten.’ De kloof tussen beide werelden wordt er alleen maar onoverbrugbaarder door. Daarmee schetst Gazdanov in ‘Nachtwegen’ een tijdsbeeld dat nog half in de 19de eeuw verkeert. Een

de protituées en vrouwen uit de démi-monde, die onveranderlijk eindigen in eenzaamheid en armoede. Een voormalige schoonheidskoningin biedt aan hem op te leiden tot gigolo – wat hij vriendelijk weigert. ‘Alleen jij,’ zegt zij op haar sterfbed, ‘zit aan mijn bed, naast mij. Als je wist hoe mooi ik

was en hoe ik kon liefhebben! Maar daar zul jij nooit achter komen.’ ‘Nachtwegen’ baadt zo in een lichte weemoed, waarmee zich Gazdanovs verbazing mengt over de levensvisie van de arbeidsklasse waarmee hij in aanraking komt. Niets geen strijdvaardigheid, alleen berustend klassenbewustzijn treft hij

is hij altijd in het Russisch blijven schrijven, de taal van de emigrantenkringen waarbinnen hij zich ook in ‘Nachtwegen’ voornamelijk beweegt. Wonderlijke figuren zijn dat wel. Een voormalige ritmeester houdt zich in het leven als nachtclubzanger, een oud-officier werkt als méchanicien in een

slonzige werkplaats, de één werpt zich op als profeet, de ander als filosoof; in armoede vervallen grondbezitters ‘redetwistten over een land waarvan ze geen burgers waren, over rechten die ze niet hadden en over barricaden die ze nooit op zouden gaan.’ Een bijzondere plaats ruimt Gazdanov in voor

Elegant en melancholisch vertelt hij daarin over zijn leven als taxichauffeur in de jaren ’30 temidden van prostituées en pooiers en de wrijving die hij altijd bleef voelen tussen zijn eigen burgerlijke afkomst en het proletariaat waarmee hij in aanraking kwam. Op jonge leeftijd streed Gazdanov in

verstwee.nlFlaubert - hogere kunst, lagere lusten - Vers Twee - Literatuur, popmuziek, beeldende kunstDeze maand, zonder dat er sprake is van een jubileum vanwege een geboorte- of sterfdag, verschijnen (in Nederland en Vlaanderen) drie boeken over, met en rond Gustave Flaubert, hij die met Marcel Prou...

het leger van de ‘Witten’ tegen de ‘Roden’ die uiteindelijk de overhand zouden krijgen. Hij week uit naar Parijs, waar hij werkte als losser van binnenvaartschepen, locomotievenwasser en arbeider in de Renault-fabrieken en tenslotte redacteur bij Radio Free Europe. Hoewel hij perfect Frans leerde,

Ger Groot reposted

Theo Hakkert

@theohakkert.bsky.social

VersTwee! • Erwin Mortier schreef het eerste van drie boeken rond Gustave Flaubert die deze maand verschijnen. Elif Shafak en Henk Boom volgen. En ook Mathijs van Boxtel is met Flaubert - en de domheid van zijn personages - bezig. verstwee.nl/uitgelicht/f...

#FLITSRECENSIE #388 N. Douglas: Zuidenwind. Vert. J. Hos. Uitg. Van Oorschot, 427 blz. Koloniale types die op exotische plekken een excentriek en soms liederlijk leven leiden: de Engelse literatuur weet er wel weg mee. Evelyn Waugh, George Orwell, Graham Greene, Anthony Burgess en zoveel anderen

paradijsvogels op Nepenthe en vooral de amorele gesprekken tussen Douglas’ hoofdfiguren na ruim honderd jaar nog kakelvers aandoet. Steeds onderhoudend, met enkele verwoestend grappige passages en met soepele overvloeiers van de ene scène naar de andere sleept het boek je moeiteloos door zijn ruim

400 pagina’s heen. Verbeten anti-religieus als Douglas vanaf zijn jeugd was, lijkt hij het geschreven te hebben als een pleidooi voor het robuuste heidendom waaraan de ongenoemd gebleven Nietzsche niet vreemd geweest lijkt te zijn.

Heard op het eiland voert is ‘Zuidenwind’ wel als een ideeënroman omschreven. Ik weet niet of je zover moet gaan. Vooral de denkbeelden van de vermogende atheïst (‘Pardon, vrijmetselaar.’) Keith zijn te provocerend om serieus te nemen, al sluit ik niet uit dat Douglas ze graag tot de zijne maakte.

Het onvervalste aristocratisme van de man, gepaard gaand met een diepe minachting voor ieder ‘minderwaardig’ wezen en een aan Huysmans herinnerende schoonheidscultus lijkt zijn levensvisie aardig te weerspiegelen. Dat neemt niet weg dat ‘Zuidenwind’ in zijn scherpe tekening van de wonderlijke

is deze niet meer van zijn roeping, na zijn leven onder de Afrikaanse bevolking die hij, naar de mores van zijn tijd, in onvervalst racistische termen beschrijft. Zijn confrontatie met het, in zijn ogen nauwelijks minder primitieve, katholicisme op het eiland doet daar nog een schepje bovenop. De

corruptie van de clerus, die in dat opzicht niet onderdoet voor die van het burgerlijk gezag, schokt hem diep. Dat hij zijn eigen nicht een moord ziet plegen, die vervolgens met juridische slinksheden wordt toegedekt, doet de deur dicht. Op grond van de even intellectuele als cynische gesprekken die

de justitie op de vlucht was Douglas zelf op Capri terecht gekomen. Hij zou er in 1952 overlijden, na een leven dat overschaduwd werd door aantijgingen van pedofilie en kindverkrachting. Niets daarvan is merkbaar in ‘Zuidenwind’, dat zijn meest bekende roman gebleven is, uit een tamelijk omvangrijk

oeuvre van romans, (reis)verhalen, pamfletten en limericks. De plot van ‘Zuidenwind’ omvat twaalf dagen eilandleven na de aankomst van de Anglicaanse bisschop Thomas Heard, die vanuit zijn standplaats in Afrika op weg is naar Engeland en een tussenstop maakt om zijn nicht te bezoeken. Erg overtuigd

hebben er beurtelings verontwaardigde en vermakelijke romans over geschreven. De aristocratische Schots-Oostenrijkse schrijver Norman Douglas was er in 1917 vroeg bij toen hij met ‘Zuidenwind’ satirisch de Engelse kolonie beschreef op het fictieve eiland Nepenthe, losjes geïnspireerd op Capri. Voor

Het ergste zijn niet Trump, Vance, Musk en companen. Het ergste zijn de mensen die hen joelend bijvallen. Dat is nog altijd minstens 30 % van de Amerikaanse bevolking. Bijna hetzelfde percentage als wat in Duitsland in 1933 voor Hitler stemde.

Aaron Rupar@atrupar.com

JD Vance calls El-Sayed "a little weasel who should shut his mouth and show a little gratitude"

Alsof je naar BNR aan het luisteren bent.

Ewout Klei@ewoutklei.bsky.social

Via @van9tot5.bsky.social

volkskrant.nlLandelijke protestdag in Frankrijk: jonge demonstranten en gele hesjes vinden elkaa

'Ervaart'? Een rare vertaling uit het Engels misschien (France experiences)? Waarom niet 'beleeft', gewoon Nederlands dus?

de Volkskrant@volkskrant.nl

Frankrijk ervaart vandaag opnieuw een landelijke demonstratiedag. Het protest van scholieren en studenten vermengt zich met onvrede over de hoge kosten van levensonderhoud. Ook de gele hesjes lijken een comeback te maken. Door heel Frankrijk zijn ruim duizend acties aangekondigd.

nos.nlGevangene laat kipnuggets, friet en drank per drone afleveren bij Canadese gevangenisDe vakbond voor gevangenisbewaarders ziet er de lol niet van in en vreest dat op deze manier ook zware wapens binnengesmokkeld kunnen worden.

Eet je een keer 'van buiten de deur', staat bijna de hele fijne cuisine tot je beschikking, bestel je kipnuggets...

NOS@nieuws.nos.nl

Gevangene laat kipnuggets, friet en drank per drone afleveren bij Canadese gevangenis

Ger Groot reposted

Berta Delgado

@bertadelgado.bsky.social

En Art Statement Magazine me invitan a hablar sobre un libro de arte que me guste, elegí "El Rostro" de Charo Crego, publicado en Abada Editores: artstatementmagazine.com/biblioteca-c...

artstatementmagazine.comBiblioteca Compartida #016: Berta Delgado | Art Statement MagazineNueva entrega de Biblioteca Compartida, en esta ocasión conocemos a Berta Delgado que nos acerca a la obra El rostrom una geografía pictórica de Charo Crego.

Ger Groot reposted

Jay in Kyiv

@jayinkyiv.bsky.social

Richard Branson explains that Trump is Putin's dog.

#FLITSRECENSIE #387 H. Rosa: Leven in tijden van versnelling. Vert. H. Stegeman. Uitg. Boom, 155 blz. H. Rosa: Onbeschikbaarheid. Vert. H. Stegeman. Uitg. Boom, 155 blz. Het heeft altijd iets bevredigends wanneer je de gedachtenontwikkeling van een auteur van boek tot boek kunt volgen. Bij de

overtuigend antwoord. Met de goede bedoelingen die hij aan het slot van ‘Onbeschikbaarheid’ formuleert, kom je er niet. Bovendien lijdt de samenleving inmiddels onder een ander soort onbeschikbaarheid. De techniek is zo ver gevorderd dat we ons verliezen in alles wat kán

en in dat verlies opnieuw onze onmacht ervaren. Niet heilzaam, maar omineus. Op dat probleem zal Rosa in een volgend boek een antwoord moeten geven.

wensen vervult, zo schrijft hij. Binnen de kortste keren zal de verveling toeslaan. Dat is de ‘spleen’ die het huidige bestaan zo vaak (tot burn-out en depressie toe) kwelt. Dan is er geen resonantie meer tussen de wereld en de persoon, en staat die laatste alléén in een desolaat landschap waaruit

elke zin verdwenen is. Rosa heeft met deze observaties terecht een groot publiek bereikt, al zullen ze voor veel filosofen gesneden koek zijn. Op de vraag hoe de hedendaagse samenleving opnieuw op een dergelijke ‘resonantie’ gericht zou kunnen raken, komt er bij hem vooralsnog echter geen

van versnelling’ wijst Rosa op de ontworteling die mensen ervaren wanneer het leven hun niets meer ‘zegt’. Alles is beschikbaar, maar niets geeft ons bestaan nog betekenis. Dat dit probleem precies in die beschikbaarheid ligt, werkt Rosa uit in zijn daaropvolgende boek. Alleen wanneer zaken (een

gebruiksvoorwerp, een muziekstuk, zelfs een ander mens) zich nog minstens deels aan onze zeggenschap onttrekken, kunnen zij voor ons betekenis hebben, zo stelt hij vast. Zodra ze louter werken op ons bevel, verliezen ze hun diepte en dus ook hun zeggingskracht. Neem een robot die al onze seksuele

leven voor veel mensen te snel verandert. Verandering, zo constateert hij, was altijd de motor van de moderniteit. Nu het niet meer zo duidelijk is of de toekomst inderdaad beter zal zijn dan het verleden, heeft die verandering echter haar motief verloren. Zij is een zelfstandige dynamiek geworden,

waardoor velen zich vervreemd en bedreigd voelen. Rosa’s analyse lijkt enigszins op die van zijn landgenoot Andreas Reckwitz, die eenzelfde problematiek ontwaart rond de ervaring van verlies (#Flitsrecensie #346). In zijn speciaal voor de Nederlandse editie geschreven nawoord van ‘Leven in tijden