Random Spinvis

Op het ogenblik zit ik heel even zonder werk maar binnenkort begin ik aan mijn eerste boek.

Van de taal versta ik geen woord.

Zijn de zaken geregeld?

Al bij al was het toch geen slecht seizoen.

Mijn tenen zijn dood. En dat niet alleen. Mijn voeten. Nu ook al mijn voeten. Mijn arme voeten.

Hij las Bukowski en een vroege Proust. Hij rookte Chesterfield. Hij citeerde Marx. Hij droeg zwarte Clarks.

En alles ging voorbij, verloor zijn naam en spoelde aan.

Zo kon ik toch nooit zijn. Niet ik, niet met dat haar van mij.

Sprookje zoals jij.

Ochtend in Artis. Aquariumblauw.

Het litteken blijft wel, en ooit over jaren is dat soms fijn.

k Wou nog iets zeggen maar ik weet niet meer dan was het zeker niks.

Hoe kom je hier. Hoe kom je hier vandaan. En als je wegkomt waarheen wou je dan wel gaan.

Ik ben wel geen soldaat maar ik weet hoe je een trekker overhaalt.

Een tijdje terug reed ik een fietser dood maar gelukkig heeft geen mens me gezien.

Er was een vrouw. Heel lang geleden. Ze woonde in Zweden. Ze rook naar het huis waar ze woonde.

Vluchtig als een schaduw en giftig als een woord heb ik oogcontact van het eenzaamste soort.

Ik sta op het dak onder sterren en maan. Boven de stad. Alles is stil.

De hele dag en alle woorden en elk uur. De hele dag en ook de nacht en de zomers en de handen van mijn vader vergeet ik op den duur.

De wereld is rond. Soms breekt er een hart, soms blaft er een hond

Ik wou maar dat ze hier was als het even kon.

Van wat wat nog moet, en zal en alles wat nog komt.

Grote trein neemt mij mee, door de nacht van Europa.

Dan is alles voorbij.

Koester je geheime hart tot het eind.

De wereld is rond. Soms breekt er een hart, soms blaft er een hond

Ze zijn eeuwenoud. Pilaren van zout.

De wind verzamelt stemmen en papier.

Tussen liefde aan de linkerkant en rechts de eeuwigheid.

Toen was er dacht ik iets aan de hand met een meisje.

Wat heb ik gegeten?

In de verte gaat een vliegtuig over stad en land en over zee.

Kom, kom, kom doe het zoet en zacht.

Als een krokodil. Zo ondoorgrondelijk lijken.

En in de eeuwige zomer op een foto van een jonge Marvin Gaye.

Maar je ligt weer in je eigen bed, in je eigen lot. En opeens staat alles stil.

Hoe liefde is. Hoe leven moet. Hoe afscheid klinkt.

De waarheid is een raadsel en dat gaat als volgt: het is een goeie vriend maar altijd te laat.

Hallo halte, hallo flat, hallo namen bij de bel.

Adem in en adem uit, voel ik hoe mijn bloed stroomt.

Ik knip mijn nagels. Ik was mijn haar.

Je sleutels liggen ergens in het zand.

Zorg voor haar als de aarde draait.

Het noodlot is een raadsel en dat gaat als volgt: het kost je niks en toch altijd prijs.

Dit is de eerste dag.

Ze is zo stil. We drinken thee.

Een auto en een man en een rivier.

Op een ochtend was alles af en sirenes zoemen in de nacht.

De koning gaat springen. Nu gaat hij echt. Of hij springt. Of hij duikt. Ik zou het niet weten. Ik kan het niet zien.

Alles is normaal maar ik ben nog steeds van glas.